Kunstwerken: Alfred Degens

Meer informatie over deze kunstenaar

“Mijn werk is sterk esthetisch gericht,” zegt Alfred Degens (Amsterdam, 1959). “Tegelijk probeer ik door middel van beelden een verhaal te vertellen. Om die reden zal ik ook niet snel abstract werk maken. Vorm kleur verhaal, daar gaat het mij om. Niet om een afzonderlijk onderdeel daarvan, maar om het totaal.”

De belangstelling voor popart ontstond tijdens zijn studie. Het werk van Robert Rauschenberg en Jasper Johns wees hem de weg naar popartkunstenaars zoals Roy Lichtenstein en Andy Warhol, wier invloed in Degens’ schilderijen nog altijd is terug te zien in bijvoorbeeld het gebruik van collagetechnieken en sterk vergrote rasters. “Wat me in de popart trok, was de kracht van algemeen bekende beelden, die een nieuwe lading kregen door de manier waarop ze werden uitvergroot, geïsoleerd of met elkaar gecombineerd. De vrijheid om grafische en naturalistische elementen samen te brengen, dat is wat me in popart het meeste aantrekt.” De schilderijen van Alfred Degens dragen dat geloof in de techniek en de liefde voor het ambacht uit. In zijn ideeën daarover werd hij bevestigd toen hij een voorstelling van Michelangelo kopieerde en zo al doende de klassieke schilders herontdekte. “Je kijkt opeens uit een heel ander perspectief dan de kunstgeschiedenis. Door hun werk na te schilderen ontdek je hoe knap het in elkaar zit. De verhouding van de kleuren, van licht en donker, alles klopt. Niets is aan het toeval overgelaten.”

Zijn bewondering voor de traditie weerhoudt hem er niet van moderne technieken en materialen toe te passen. Sinds enkele jaren gebruikt hij de computer bij de voorbereidende werkzaamheden van een schilderij, zoals het bepalen van de compositie en de kleurstelling. Wanneer de voorstelling van het schilderij van tevoren zo goed als vastligt, kan hij zich daarna concentreren op de technische problemen die de uitvoering met zich meebrengt. Alfred Degens schept er een zichtbaar plezier in om het platte, alledaagse en het verhevene in één schilderij onder te brengen. In zijn werk komen uitersten samen: Garfield en de Sixtijnse kapel, Cubaanse palmen en Hollandse meesters, science-fiction en religie, tatoeages en klassieke beeldhouwwerken, eerbiedwaardige tradities en de waan van de dag. “De mens is een associatief wezen, maar hij wil wél met beelden worden gevoed,” zegt Degens. Zijn werk voorziet in die behoefte en is tegelijk een ironisch commentaar daarop. De onstilbare honger naar nieuwe beelden en producten, naar nog grotere luxe en comfort, is een van de belangrijkste thema’s in Degens’ werk. Zonder zwaar op de hand of belerend te zijn werpt het een kritische maar humoristische blik op de hedendaagse maatschappij.